چرا استفاده از هوای گرم برای خشک کردن پارچههای ضخیم مناسب نیست؟ اگر تا به حال سعی کردهاید پارچههای ضخیم را با استفاده از هوای گرم خشک کنید، میدانید که چقدر این کار دشوار است. انگار که در حال مبارزه با خود ماده پارچه هستید. مشکل اینجاست که هوای گرم فقط به سطح پارچه توجه میکند؛ ابتدا به سطح پارچه برخورد میکند و سپس باید گرما را به آرامی به سمت مرکز پارچه هدایت کند. اما در پارچههای ضخیم و چندلایه، این کار بسیار طولانی میشود. معمولاً، تا زمانی که مرکز پارچه گرم شود، سطح آن از قبل آسیب دیده است. این یک روش بیفایده است. چگونه گرما را در جای مناسب تأمین کنیم؟ تابش مادون قرمز به شکل متفاوتی عمل میکند؛ این تابش منتظر نمیماند تا سطح پارچه گرم شود، بلکه مستقیماً وارد پارچه میشود. این فوتونها از میان شکافهای پارچه عبور کرده و توسط الیاف و پلیمرهای موجود در درون پارچه جذب میشوند. من این روش را «گرمایش حجمی» مینامم. در واقع، انرژی در سراسر ضخامت پارچه به یکباره به گرما تبدیل میشود. در نتیجه، دمای یکنواختی از سطح تا لایههای عمیق پارچه حاصل میشود. دیگر نیازی به حدس زدن نیست. چرا تابش بهتر از روش همرفت گرما است؟ واقعیت این است که هوا در انتقال گرما بسیار ضعیف عمل میکند. برای انتقال گرما به پارچههای ضخیم، باید دما را بسیار بالا برد؛ این کار باعث ایجاد تفاوت دمایی زیادی میشود. سطح پارچه بسیار گرم میشود، اما لایههای درونی همچنان سرد باقی میمانند. تابش مادون قرمز از این مشکلات رهایی میدهد؛ این تابش مستقیماً بر ارتعاشات مولکولی پارچه تأثیر میگذارد. از آنجایی که این فرآیند با سرعت نور اتفاق میافتد و نیازی به هوا برای انتقال گرما نیست، زمان انجام کار به طور قابل توجهی کاهش مییابد. ما این روش را در صنایع مربوط به پارچههای خاص و پلاستیکها به طور مداوم مشاهده میکنیم؛ این روش سریعتر است. معایب این روش البته، این روش جادویی نیست؛ هزینههایی نیز دارد. اگر از این سیستم بیش از حد استفاده کنید، ممکن است نقاطی در پارچه داغ شوند، بهویژه اگر چگالی پارچه کاملاً یکنواخت نباشد. باید فاصله لامپ از پارچه و سرعت حرکت بند را به دقت کنترل کرد. اگر در پارچه نقاط نازکی وجود داشته باشد، آن نقاط در مدت کوتاهی داغ خواهند شد. به همین دلیل، استفاده از سیستم کنترل PID دقیق ضروری است؛ این سیستم باعث میشود همه چیز در حالت پایدار باقی بماند و محصول شما آسیب نبیند.